Twee laatste weken 💌

7 juni 2018 - Jakarta, Indonesië

Onze laatste 2 weken op Java, en van onze totale reis, waren ingegaan.
Vrijdagochtend reden we met onze scooter naar de Prambanan. De tweede speciale tempel hier op Java, maar dit is een Hindoeïstische tempel in tegenstelling tot de Borobudur. We hebben hier ongeveer de hele middag doorgebracht, aangezien er nog drie andere tempels op het terrein te vinden waren. Als afsluiter hebben we bij de tempels (een veeeel te pittig) bordje rijst gegeten. 's Avonds maakten we leuke nieuwe vrienden bij ons stamcafé (eentje bleek een beroemdheid te zijn in Java!!) en hebben een erg gezellige avond gehad!

De volgende ochtend besloten we - in een impulsieve actie - om de bus naar Malang te nemen. Op het busstation kwam onze gastvrouw van het hostel aanrennen met mijn id (die diende als borg en was ik vergeten weer mee te nemen). Dit was echt de liefste vrouw ooit! Ze regelde voor ons de goede bus en zorgde ervoor dat alles goed verliep. Allereerst werden we 10 uur lang op een bus naar Surabaya gezet en vanaf daar hadden we nog een busrit van 2 uur naar Malang. 's Avonds om half 12 stapten we in een taxi en werden bij ons hostel afgezet: Kampong Tourist. We vielen als een blok in slaap.

Zondag wilden we een scooter huren voor twee dagen, maar dit bleek nog een hele zoektocht te worden. Ruim anderhalf uur later hadden we Catharina tot onze beschikking. We reden naar een wijkje, genaamd Kampung Warna Warni. Dit is een van de kleurrijkste wijkjes die ik ooit heb gezien. Letterlijk iedere centimeter was in een vrolijke kleur geschildert en dit gaf een prachtig beeld! Hier hebben we even van genoten vanaf een brug die over de wijk liep. Rond lunchtijd besloten we om vulkaan Bromo een bezoekje te brengen. Dit was misschien wel een van de domste acties ooit, want het bleek 115 kilometer te zijn om bij de vulkaan te komen. Dit zijn heel wat uurtjes op de scooter, maar toch besloten we er heen te rijden. Onderweg vroegen we ons steeds meer af of dit wel zo'n goed idee was, aangezien de zon al ondergaat om half 6. Het werd een race tegen de klok, maar rond 5 uur kwamen we aan bij een dorpje diep in de bergen. Vanaf hier was de weg niet meer geschikt voor onze scooter en moesten we achterop bij twee mensen die ons naar een uitzichtpunt zouden brengen. Na een kwartier kwamen we aan en konden we genieten van het magische uitzicht over Bromo en twee andere vulkanen. It was a dream came true! Een van de vulkanen liet zelfs een rookwolkje ontsnappen! Omdat we zo hoog in de bergen waren, begon het ijskoud te worden en werd er koers gezet terug naar het hostel. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was dat de terugweg nog 4 uur ging duren in het pikkedonker door de bergen... 's Avonds laat kwamen we als twee ijsklompjes terug in het hostel en genoten van een lekker warme douche (van de buren).

De volgende ochtend pakten we Catharina er weer bij en scheurden naar een prachtig strandje, Pantai Ngliyep. Het duurde ongeveer 2.5 uur om er te komen vanaf ons hostel. De weg was mooi, maar leek eindeloos te duren door de bergen. Onze kontjes deden al zo'n pijn van alle scooterdagen, maar de heenreis naar het strand was de ergste ooit. Gelukkig konden we op het strand heerlijk liggen en genieten van de mooie omgeving. Helaas konden we niet zwemmen in het water. De golven van de zee waren te hoog en in een rustig baaitje ernaast, lag ontzettend veel koraal. We hebben daarentegen wel aan de rand kunnen zitten en kunnen afkoelen. Na een paar uurtjes relaxen, was het tijd om terug te rijden naar Malang. Maar daar waar een ezel zich géén tweemaal aan dezelfde steen stoot, deden wij dat wel. Hetzelfde verhaal als de dag ervoor: we reden in het donker door de bergen en hadden het ijskoud in onze hemdjes. Ook deze dag werd afgesloten met een warme douche om deze meiden te doen ontdooien.

Dinsdag ruilden we Malang in voor Banyuwangi, een stadje in het uiterste oosten van Java. We stapten om half 9 in de bus en kwamen door het drukke verkeer, pas om 7 uur 's avonds op de plek van bestemming aan. We regelden een scooter taxi naar ons hostel, dat een paar kilometer buiten het stadje lag. We waren van plan om de Ijen vulkaan te beklimmen die nacht, dus we wilden zo snel mogelijk ons bed in duiken. Maar eenmaal aangekomen bij het hostel, was er geen hond te bekennen! (Er liep letterlijk alleen een kat en dat was het). We hadden alle mogelijke manieren geprobeerd om het hostel te contacteren, maar niks werkte. We kregen steeds meer het vermoeden dat we voor een definitief gesloten hostel stonden. Gelukkig reed er een auto voorbij, die stopte voor onze neus. We legden de situatie uit en het lokale gezin bood aan om ons naar een ander hostel te brengen. Veel keus hadden we niet en dus stapten we in. Het gezin had wel nog een planning af te werken in het centrum voordat we naar een hostel gebracht werden. We stopten bij een shoppingcentrum, tankstation en gingen op bezoek bij een groep vrienden. Meer dan 2 uur later werden we afgezet bij een guesthouse. Aangezien het al zo laat op de avond was, hadden we besloten om de vulkaantrekking de nacht erna te doen. We hoopten deze trekking de volgende nacht meer uitgerust te kunnen doen. We gingen daarom gelijk naar bed.

De volgende middag werden we een keertje wakker. Onze gastvrouw klopten op de deur dat het eten klaar stond (??). We liepen in onze pyjamas naar de kamer en zagen een halve rijsttafel klaar staan voor ons! Deze mensen wisten wel hoe je voor je gasten moet zorgen :) Na ontzettend veel en lekker gegeten te hebben, worden we naar een supermarkt in het centrum gebracht. Dit werd onze enige activiteit van de dag, want gelijk nadat we terug waren, sprongen we weer in bed. We probeerden zoveel mogelijk rust te pakken (wat niet lukte door een moskee). Uiteindelijk deden we toch allebei een dutje.

Het was een kort dutje, want het alarm ging af om half 12 's avonds onder de naam "Fack we gaan naar Ijen". We pakten onze spullen en stonden al redelijk snel klaar. We waren verrassend fit voor het tijdstip. Rond half 1 stapten we onze taxi in en ruim een uur later kwamen we aan bij het base camp van de trekking  (We hadden een klapband onderweg). Daar kregen we te horen dat we helaas pas om 3 uur konden beginnen met lopen, omdat er te veel giftige stoffen in de lucht hingen. Dat betekende een ijskoud uurtje wachten op de parkeerplaats. We hebben een gesprek gevoerd met een lokale mijnwerker, die dus elke dag van de week, twee keer per dag de vulkaan beklimt om er minimaal 70 kg zwavel uit te hakken en mee naar beneden te nemen. Dit werk is absurd en de gemiddelde leeftijdsverwachting ligt dan ook tussen de 45 en 50 jaar. We waren weer klaarwakker geschud door dit verhaal.. Vervolgens kon de klim beginnen! 3.8 km omhoog wandelen naar het sunrise point, voor de mooiste zonsopgang ooit! De 2e en 3e kilometer waren het zwaarst, hier liepen we een helling van 45° op (gezellig samen met een van de mijnwerkers)! Eenmaal boven aangekomen, bleek het allemaal minder erg te zijn dan verwacht. Onze overwinning kon gevierd worden met een zonsopgang waar we stil van werden.. :) Op het moment dat de zon opkwam, kwam ook het blauwe meer in het krater tevoorschijn! Het was een magische plek! Na een flinke tijd genoten te hebben op de top van de vulkaan, zetten we de afdaling in naar beneden. Rond 8 uur kwamen we onze taxi chauffeur weer tegen op de parkeerplek, waar we mee terug naar het guesthouse reden.

Omdat we nog niet moe genoeg waren, besloten we om diezelfde dag nog de bus naar Malang te pakken. Malang diende alleen als tussenstop op onze weg naar Bandung. Omdat het verkeer in Indonesië nogal onvoorspelbaar is, verbaasde het ons niks dat we twee uur lang stilstonden door een vrachtwagen ongeluk. Na onze eindeloze busreis, kwamen we om 2 uur 's nachts aan bij onze vertrouwde stekkie in Malang, Kampong Tourist.
Op 1 juni hebben we héérlijk en lang geslapen! Rustig gedoucht, ontbeten en boodschapjes gedaan. Om half 5 pas stond onze nachttrein klaar op het station. Na veel gesprekken en dutjes later, stonden we in 16 uur (!!) op het station van Bandung. We namen een taxi naar ons hostel (VK Pods Hostel), checkten in en relaxten op ons heerlijke bed.
We hebben deze dag niet veel uitgevoerd, we zijn alleen naar het dichtstbijzijndste winkelcentrum gelopen - Paskal 23. Hier hebben we in wat winkeltjes rondgekeken en sushi gegeten. Snel erna hebben we genoten van onze welverdiende nachtrust.

Zondag zijn we teruggelopen naar de eerder genoemde shoppingmall en hebben de overige winkeltjes bezocht. Vervolgens zijn we naar Jalan Braga gegaan, waar veel restaurantjes te vinden waren. Hier zijn we neer geploft in een leuk restaurantje en hebben er genoten van het heerlijke eten en drinken. Onze laatste dagen wilden we vooral erg veel relaxen en genieten :)

De volgende dag wilden we eigenlijk een scooter huren om naar een floating market te rijden, maar dit liep uit op niks. We kon geen geschikte scooter vinden en hebben daarom dit plan van de baan geveegd. In plaats daarvan, zijn we naar een restaurantje gegaan: Nanny's Pavillon. Dit is een café ingericht als huis - in iedere kamer kon je erg leuk zitten. Wij zijn in de 'slaapkamer' gaan zitten en hebben genoten van een lekkere lunch. Vervolgens dachten we naar een leuk winkelstraatje te gaan, maar dit viel helaas enorm tegen. Om de pijn (letterlijk) te verzachten, hebben we 's avonds een geweldige massage genomen!

Onze laatste dag in Bandung hebben we vooral veel factory outlets en shopping malls gezien. We hebben ze zowat allemaal afgehopt in het centrum. Als afsluiter zijn we in een ander leuk cafeetje gaan zitten in Jalan Braga. Na een biertje op de kamer zijn we gaan slapen.

Woensdag was het tijd om Bandung te verlaten. In de ochtend hebben we alvast al onze spullen ingepakt en klaargelegd voor in het vliegtuig. Na lunchtijd namen we de bus naar Jakarta - die erg lang duurde door een lange file. We kwamen rond 10 uur aan in ons hostel: Kamar Keluarga Duri Kosambi. Hierna hebben we een pizza van de Domino's naar binnen gewerkt en zijn een tijdje later gaan slapen - ons laatste nachtje in Indonesië!

7 juni werden we wakker met een gek gevoel: we vliegen vandaag naar huis! Aan de ene kant had ik erg veel zin om weer naar huis te gaan, ik heb iedereen zo lang moeten missen! Maar aan de andere kant is het leven dat wij nu leiden geweldig. Ik heb een prachtige reis mogen maken met een fantastische vriendin als Isabel en vele anderen die ik heb ontmoet. Ookal kan ik het gevoel in mijn buik niet omschrijven, ik heb een geweldige tijd gehad die ik voor geen goud had willen missen! Ik heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing en ik zou het zo weer doen!
7 juni werden we dan wel wakker met een gek gevoel: we waren er wel klaar voor om het vliegtuig in te stappen en naar huis te gaan!

We vlogen om 15:40 (na 50 minuten vertraging) van Jakarta naar Muscat. 30 uur later zouden we voet zetten in Wijchen.

Foto’s

Jouw reactie